Castellano · Galego
Novas
Contidos
Internet

· Ultimas novas
· Axenda

· Lugares
· Arquitectura
· Natureza
· Galerías fotográficas

· Hoteis e Hostais
· Apartamentos
· Turismo rural
· Campismo

· Restaurantes

· Estación de Montaña

· Historia
· Persoeiros
· Literatura
· O Viño

· Mapas

· En Manzaneda
· En Galicia

· Webcam - Portomarín
· Webcam - Manzaneda
· Webcam - Ourense Fixa
· Webcam - Ourense Móbil
· Fondos de escritorio

· A Peroxa
· A Pobra do Brollón
· A Teixeira
· Baños de Molgas
· Carballedo
· Castro Caldelas
· Chandrexa de Queixa
· Chantada
· Esgos
· Maceda
· Manzaneda
· Monforte de Lemos
· Nogueira de Ramuín
· O Saviñao
· Pantón
· Paradela
· Pereiro de Aguiar
· Portomarín
· Quiroga
· Ribas de Sil
· Sober
· Taboada
· Xunqueira de Espadanedo

· Finisterrae.com
· Rías Baixas

Creative Commons License


Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet
10º Ano - 2ª Epoca - 20/07/2018
     SAN PEDRO DE ROCAS – ESGOS
As terras de Esgos son coñecidas por acoller o eremitorio conservado máis antigo e orixinal de Galicia.
A súa historia

A 19 Km. de Ourense pola estrada C-536 Ourense - A Rúa, tomando o desvió á esquerda no Km. 17 en Tarreirigo, no Concello de Esgos, atopamonos co mosteiro máis antigo de Galicia.
A súa orixe remóntase ao século VI no ano 573 cando un grupo de sete ascetas instalaronse aquí para retirarse a unha vida de oración, segundo a lápida fundacional que se atopa no Museo Arqueolóxico Provincial de Ourense. Coa chegada dos árabes foi abandoado no ano 711 ata o século IX cando según unha lenda o cabaleiro Gemondus, en unha xornada de caza, cando perseguía a un xabarín, encontrou as capelas excavadas nas rochas e quedouse no lugar como ermitaño. Outros cabaleiros uníronselle nombrándoo abade e fundouse unha comunidade monástica. Alfonso III, ó coñecer os feitos, concedeulle privilexos e implantou nel a regra benedictina no ano 1.007.
Dende entón sofreu múltiples incendios, o primeiro no século XI sendo o seu abade Aloito que o reconstrueu; outro no ano 1.641, sendo xa priorato administrativo dependente de Celanova, queda destruido o edificio monacal, e constrúese o que nos atopamos agora. Fixo de casa rectoral cando os monxes o abandonaron e exerceu de templo parroquial; e xa a comenzos do século XX sofreu outro incendio que produciu o abandono do lugar. En 1923 foi declarado Monumento Histórico-Artístico. Na actualidade encóntrase cedido en préstamo a la “Ciudad de los Muchachos-Bemposta”.

O cenobio:

Aquí non encontramos esbeltas estructuras góticas nin belezas de arquitectura renacentista. Achamonos nun mosteiro de gran valor antropolóxico más que estético, un conxunto primitivo, mostra case única dos primeiros asentamentos eremitas en Galicia, un edificio excavado directamente en la rocha natural.
Niste monasterio, único por estar excavado en la rocha natural, non encontraremos lixeiras estructuras góticas nin armoniosas proporcións renacentistas.Trátase dun recinto antiquísimo, tosco, case primitivo, testigo dos primeiros asentamentos eremitas nistas terras. O valor de San Pedro de Roca é antropolóxico máis que estético.

A iglesia do mosteiro, do século VI, consta de tres naves comunicadas entre si por arcos decorados por columnas adosadas e capiteis labrados na mesma rocha . O teito da nave central presenta unha abertura pola que entra luz dende o exterior. Todavía se conservan os altares primitivos en forma de mesas e podemos ver a reproducción dun Cristo románico e unha pilastra central de altar prerrománico; Ista nave tiene bóveda de medio cañón e sofreu un reforzamento no século XVI por medio dun arco. No muro da capela da esquerda, encontramos un oco no que se cree que estaba o sepulcro do cabaleiro Gemodus. Nel descubreuse unha pintura mural ao fresco, datada entre 1175 e 1200, que mostra imaxes dos apóstoles e un mapamundi. Na nave da dereita hai dous sepulcros que as lendas asignan a Gondamáriz e Oveco Seixas, mortos en combate contra Bermudo II.
O chan está tallado con sepulcros antropomórficos, incluso algún de reducido tamaño que debeu pertencer a un neno pequeno. Os estudosos afirman que no interior do templo se enterraban aos nobles e aos abades, e no exterior aos personaxes de menor categoría.

El entorno monumental

No exterior o primeiro que nos encontramos é un edificio de construcción robusta, do século XVII, entre iste e a fachada da igrexa románica encontramos varios sepulcros antropomorfos excavados no chan, supónse que foi aquí onde se encontraba o claustro monacal cemiterio. O que máis chama a atención do exterior e da nome ao lugar é un campanario, obra de Gonzalo de Penalva no século XV, construído sobre unha rocha duns 14 metros de altura e tallada cunha escalinata na parte posterior que permite subir a el. Nista mesma rocha está excavado un arco que nos dá paso a un espazo rectangular cerrado por un muro e empregado ata fai pouco como cemiterio parroquial. Dende aquí podemos acercarnos á fonte de San Bieito, tamén excavada en rocha, cuxa auga según a tradición elimina as verrugas. Un breve recorrido en pendente por una arboreda con enormes rochas. Tamén parte desde iste mosteiro o “Camiño Real” ruta de sendeirismo que vai ata Esgos.

Esta aberto todos os días de 10:00 a 14:00 e de 16:00 a 20:00 h.

# Enlace permanente a este contido
Utiliza este enlace para copiar como acceso directo ou para engadir a favoritos.
Esgos >>

Contidos relacionados
 




· Centro Comercial

· Ano 2003
· Ano 2004
· Ano 2005
· Ano 2006
· Ano 2007
· Año 2008
· Ano 2009
· Ano 2010
· Ano 2011


info@ribeirasacrata.com
Tlf.: 902 23 31 31
By Abertal ©